Plots viel onze conversatie stil. Het was geen oncomfortabele stilte, nee dit was het omgekeerde. Alles wat nooit uitgesproken was, hing in de lucht, als een hoopvolle stille wolk vol prachtige woorden.
Ik wilde dit moment vasthouden en aan jouw rustige ogen te zien, was ik niet de enige.  Hoe langer de mooie stilte duurde, hoe meer het leek alsof de wereld met ons stilstond.
‘Willen jullie nog wat drinken?’ vroeg de barman veel te luid..
Helaas, de stilte was doorbroken.
Nog steeds was er niets echt gezegd.
Soms valt mijn hoop even heel stilletjes op, net als ik.